معرفی پردازشگرهای core i7

Core i7 اولین پردازشگر شرکت اینتل است که مدار کنترلر حافظه را در خود دارد، خاصیتی که پردازشـگرهای AMD از زمان athlon 64 دارنــــــد.
این پردازشگرها مانند
core2duo و core2quad بر پایه ی ساختار هستـــــــــــه هستند اما با چندین مورد ارتقا که کیفــــــــیت عملکرد را بـالاتر
می برد(ریز ساختار نهالم). این خانواده ی
cpu در ســـــــه سوکت متفاوت موجود هســــــتند: LGA1366( ساختار حافظه ی سه کاناله و باس
QPI ،( LGA1156( ساختار حافظه ی دو کاناله و کنترلر PCI Express 2.0 و باس DMI) و PGA988 برای لپ تاپ ها با خصوصیاتی مثل LGA1156.

پردازشگرهای اینتل سابق براین از یک کنترلر حافظه ی خارجی استفاده می کردند که بر روی چیپ North Bridge قرار می گرفت(که مـعروف به
 هاب کترلر حافظه
MCH بود). به این معنا که در CPU ها و مادربورد هایی که از این ساختار استفاده می کردند، این چیپ ست اسـت که تعیین
کننده مقدار و نوع حافظه ایست که می توان بروی کامپیوتر نصب کرد. از زمانی که
CORE i7 در CPU ها بکار رفت پردازشگر و نه چیـــــــپ سـت 
مادربورد تعیین کننده ی  نوع تکنولوژی و مقدار حافظه ای شـــــد که می توان بروی سیســــــــتم نصب کرد. هرچند مادربورد مـــــــــمکن اسـت
محدودیت هایی را برای مقدار حافظه ی قابل نصب داشته باشد. کنترلر مجتمع حافظه ی
Core i7 تنها حافظه های DDR3 را قـــــــــبول می کند
(تا 6/1 ولتاژو با واحدهای حافظه که ولتاژ بیشتری نیاز دارند کار نمی کنند و ممکن است به پردازشگر آسیب برسانند.) ســـــــــوکت مدل 1366
ساختار سه کاناله جدید را با حافظه های
DDR3-800 و 1066 ساپورت می کند در حالیکه سوکت های 1156 و 988
ســـــــــــاختارهای دوکاناله
استاندارد و حافظه های
DDR3-800 و 1066 و 1333 را ساپورت می کنند.

ساختار سه کاناله جدید در سوکت های 1366 به CPU این امکان را می دهد تا در آن واحد سه واحد حافظه را برای خواندن و یا ذخیره اطـلاعات
 داشته باشد که تعداد بیت های انتقالی در ساعت را از 128 به 192 افزایش می دهد. تئوری ساختار سه کاناله در مقایسه با ساختار دوکاناله
50 درصد به پهنای باند در ساعت می افزاید. به طور مـــــــثال حافظه ی
DDR3-1066 که
دوکــــــــاناله هستند حداکثر سرعت اسمی انتقالشان
17 گیگابایت بر ثانیه است اما در حافظه های سه کاناله این مقدار 5/25 گیگابایت در ثانیه است.

پردازشگرهای Core i7 سوکت 1366 از طـریق باس جدیدی به نام QPI1 با ســــــیستم ارتباط دارد. این باس با 2.4GHz(4.8 GB/s) در Core i7 و
با
3.2GHz(6.4 GB) در Core i7 extreme کار می کند. در سوکت های مدل 1156 و 988 پردازشـــــگرها یک کنترلر PCI Express2.0 هم دارنـد که
کارت گرافیک را مستقیما به
 CPU متصل می کند که می تواند پهنای باند کاربردی را ارتقا بخـــــــــــــشد. این پردازشگرها می توانند یـک کـارت
گرافیک
16X یا دو کارت گرافیک 8X داشته باشند. از آنجا که در این مدل پردازشگرها کنترلر PCI Express 2.0 داخل cpu مجتمع هســتند ، اینتل
تصمیم گرفته تا یک باس کم سرعت تر به نام
DMI2 بکار برد که با 2GB/s کار میکند، تا CPU را به چیپ ست متصل کند. این باس بــــــرای اتصال
چیپ
North Bridge به چیپ  south Bridge در چیپ ست قبلی اینتل است. پهنای باند کمتر مساله ای نیست و دلیل اینکه QPI پهنــــــــای باند
بیشتری دارد به این علت است که
 CPU را به کترلر PCI Express 2.0 در چیپ North Bridge متصـــــــــــل می کند و به این دلیل که در cpu های
سوکت 1156 و 988 این جز داخل
CPU است یک باس خارجی با پهنای باند بالا نیاز نیست.
همانند پردازشــــــگرهای AMD ساختار Core i7 هم
یک سرعت ساعت پایه دارد که بقیه ساعت ها از آن گرفتــه می شود. برای تـــــــمام مدل ها سرعت ســـاعت پایه تعریف شده
133MHz است.
این پردازشگرها یک تکنولوژی به نام توربو بوست دارند که یک ویژگی over clocking3 خـــودکار اســــت. زمانـــــیکه CPU به توان پردازش بالاتری
نیاز دارد این ویژگی سرعت ساعت درونی را بالاتر از حد تعریف شده می برد.دیگر ویژگی جالب
Core i7 تکنولوژی هـــــــــــایپر تریدینگ است که
دو پردازنده ی منطقی را به طور مساوی به هر یک از هسته ها می دهد. پنابراین از آنجا که
Core i7 4 هـــــــسته ی واقعــــــــی دارد، سیستم
کاربردی 8 هسته (ترید) مجزی را می شناسد یعنی 8 پردازنده.

قوی ترین و گران ترین مدل Core i7 مدل Extreme آن است. مهم ترین تفاوتشان افزاینده ی سرعت بدون قفل و سرعت ســــــــــاعت بالاتر برای
پردازش و باس
QPI ( فقط سوکت مدل 1366).


تاریخ آخرین بروزرسانی   :  1396-5-28 13:05    آمار بازدیدکنندگان   :  395        برو بالای صفحه نسخه قابل چاپ